Smá pælingar.....

e.ct.

Ef þú ert að melta það með sjálfum þér hvort læknisfræðifræði sé réttur kostur fyrir þig ert þú í sömu sporum og ég. Þessi ákvörðun, hvað vill ég gera við líf mitt, er ekki lítil en í raun samt svo einföld þegar og ef maður finnur það virkilega hvað maður vill. Það fyrsta sem ég held að maður þurfi að gera er að skoða hvað það er sem maður þarf í raun að leggja á sig til þess að komast þangað sem maður vill og vita nákvæmlega hvað maður er að hella sér út í. Hvað það er það í raun og veru sem starf læknisins felst í.

Hefurðu að geyma réttan persónuleika til að verða læknir? Hefurðu þrautseigjuna til þess að klára námið? Áttu auðvelt með að læra? Ertu góður að taka próf? Ertu tilbúin að fórna því sem þú þarft að fórna til að láta þetta gerast? og að lokum, langar þig til þess að hjálpa fólki, allt frá morðingjum til lögfræðinga og frá ömmu og afa til ungabarna? Allt eru þetta spurningar sem ég held að maður verði að spurja sig að sé maður í raun og veru að íhuga nám í læknisfræði.

Sumt fólk hefur vitað allt sitt líf að því langi til að verða læknar. Þeir fara beinu brautina, beint úr grunnskóla, á náttúrufræðibraut menntaskólanna og fljúga þaðan inn í læknisfræðina án þess nokkurntímann að missa sjónar á takmarkinu eða fá bakþanka. Fyrir okkur hin, getur ákvörðunin verið erfið. Maður þarf að skoða sjálfan sig svolítið vel, sjá starfið án alls glans og glamúrs og reyna eftir bestu getu að meta sjálfan sig, eins hlutlaust og hægt er.

Að verða læknir tekur tíma. Fyrir flesta tekur menntaskólinn sem í raun er beinn undirbúningur undir framhaldið 4 ár. Því næst tekur við 3 ára bóklegt nám auk 4 verklegra ára og eftir þessi 11 ár ertu í raun aðeins kominn með grunnþekkinguna. Að verða góður læknir krefst svo reynslu á reynslu ofan sem kemur aðeins einnig með tímanum.

Með í ferð á þessum tíma þarf jú töluverða þrautseigju og e-ð af gáfum líka þó að góð námstækni, skipulag og vinnusemi geti auðveldlega skilið að meðalmann sem flýgur í gegn á móti fluggáfuðum manni sem kolfellur en fyrst og fremst held ég að þetta snúist um áhugann sem þarf að vera til staðar alla leið.

Auk þessa held ég að mestu máli skipti að njóta þess að hjálpa öðrum og langa til að hjálpa öðrum því það er eitthvað sem verður ekki kennt.

Læknisfræðin er fag með endalausum valmöguleikum. Í hvaða öðru fagi geturðu valið milli þess að taka á móti börnum, hjálpa bólóttum unglingum, sjá um bráðaaðgerðir, fjarlægja æxli úr einhverjum eða aðstoða fólk sem á við geðveiki að stríða.

Þrátt fyrir allt þetta sem hér er nefnt kostar þetta allt fórnir. Auk allra áranna sem fólk þarf að taka strætó í skólann á meðan það lifir á námslánum má ekki gleyma allri ábyrgðinni sem starfinu fylgir, staðreyndinni að mistök geta verið jafn dýrmæt og líf og að langar vinnustundir geta tekið sinn toll, bæði á mann sjálfann og þá sem maður elskar :)

Annars fór ég bara að hugsa þetta ............